A strangely dream

Ειναι απογευμα και για καποιον ανεξήγητο λογο βρισκομαι στο σχολειο. Ομως ειναι διαφορετικο, ολη η αυλη ειναι στολισμένη με κορδελες και μπαλονια παντου. Σιγα-σιγα η αυλη γεμιζει με κοσμο αρχιζει να παιζει μουσικη και εγω να μην εχω καταλαβει ακομα τι γινεται. Μεχρι που βλεπω δυο φιλες την Μαρ. και την Εμμ. μου να ερχονται και να μου λενε χρονια πολλα. Τωρα καταλαβαινω εχω γενεθλια. Ολα ειναι πολυ περιεργα, οι φιλες μου εφυγαν και νιωθω πολυ μονη, ολος ο κοσμος που βρισκεται εδω με τρομαζει. Ολοι αυτοι ειναι ξενοι, ατομα που δεν με αγαπουν αλλα θελουν το κακο μου. Μισητά βλέμματα με κατακλύζουν καθε στιγμη και τα λεπτα που περνανε μου φαινονται αιωνες. Αμεσως τρεχω για να κρυφτω καπου και το μονο μερος που βρίσκω ειναι οι σκαλες. <<Γιατι; Γιατι γινεται ολο αυτο;>> προσπαθω να δωσω απαντηση στον εαυτο μου αλλα δεν μπορω. Ισως αυτο που ζω να μην ειναι πραγματικο ισως βρησκομαι σε ονειρο σκεφτομαι. Προσπαθω να το ελέγξω αλλα ματαια, και ετσι αποφασίζω να κανω κατι πιο δραστικό. Να πεσω απο τις σκαλες για να ξυπνησω. Χωρις δευτερη σκεψη πεφτω!

Αμεσως ξυπναω και βρισκομαι μεσα στην ταξη κάνοντας μαθημα, βιολογια, ομως κανενας απο τους συμμαθητες μου δεν μου ειναι γνωριμος. Το μονο ατομο που αναγνωριζω ειναι η αγαπημενη μου καθηγητρια η κυρια Τ. Τρεχω γρηγορα προς την εδρα για να την ρωτησω τι συμβαίνει  αλλα δεν μπορω να φτασω οσο και να τρεχω. Βλεπω οτι η κυρια Τ. προσπαθει να μου πει κατι αλλα δεν μπορω να την ακουσω. Συνεχιζω να τρεχω ωσπου νιωθω καποιον να με ακουμπαει αμεσως σταματαω και γυρναω να δω ποιος ειναι και μολις γυναω…Ξυπναω!

Το κινητο μου μου υπενθυμιζει πως δεν εχει μπαταρια. Κοιταζω την οθονη και βλεπω ενα μηνυμα απο τον φιλο μου τον Α. και την ωρα ,  05:17 , δεν ειμαι σιγουρη αν αυτο ειναι πραγματικο ή ονειρο και αποφασιζω να απαντησω στον φιλο μου για να δω. Το μηνυμα δεν παραδωθηκε αμεσως και ετσι το καταλαβα δεν βρισκομαι παλι σε ονειρο. Ετσι σηκωνομαι απο το κρεβατι αλλα νιωθω πολυ κουρασμενη, το κεφαλι μου παει να σπασει και εχω μαλλον πυρετο. Ξαπλωνω παλι και μεσα σε 5 λεπτα με εχει παρει παλι ο υπνος.

Αυτο το ονειρο ειναι διαφορετικο, ειμαι σε μια καφετερια με μια κοπελα που δεν εχω ξαναδει αλλα υποτίθεται πως ειναι φιλη μου. Μετα απο λιγη ωρα ερχονται στην παρεα μας ακομη δυο ατομα. Μια φιλη μου και ενα ξεχωριστό ατομο της ζωης μου. Η φιλη μου με την αλλη κοπελα φευγουν και μενουμε μονοι. Εγω και αυτος. Ειμαστε ο ενας απεναντι στον αλλον αλλα πολυ κοντα. Με μια αποτομη κινηση βρισκομαι διπλα του και μετα εγινε..Με φιλαει.. <<αυτο το φιλι ειναι το καλύτερο μας>> σκεφτομαι ομως μετα πρεπει να φυγω. Εντελως ξαφνικα αρχιζω να τρεχω και να κυνηγαω ενα τρενο και το προλαβαίνω, ανεβαινω γρηγορα και καθομαι στην πορτα που ειναι ανοιχτη. Το τρενο τρεχει με υπερβολικη ταχυτητα και εγω φοβαμαι. Οταν λοιπον φτανει καπου κοντα στο νεκροταφειο(στον Αγιο Κων/νο) ανεβαινει στην γεφυρα αλλα εγω πεφτω και ξυπναω!

<<Ειναι 9 η ωρα αντε ποτε θα σηκωθεις; εχεις μαθημα στις 10>> ακουω να φωναζει ο πατερας μου και σηκωθηκα.

...

Advertisements
Published in: on Ιανουαρίου 29, 2011 at 10:09 μμ  Σχολιάστε  

Βροχή στην πόλη.

Παρασκευη βραδυ και ολα εχουν συνωμοτήσει για να μου φτιαξουν την διαθεση.

Ετσι λοιπον οπως καθε παρασκευη οταν σχολαω απο το μαθημα στις 9 γυρναω σπιτι ακουγοντας μουσικη. Μολις βγηκα απο την αιθουσα εβαλα να ακουσω το memories απο Within Tempation. Εκατσα λιγη ωρα συζητώντας  με τα αλλα παιδια και μολις τελιωσε το τραγουδι αποφασισα να φυγω αλλα ξαφνικα οταν βγηκα απο το φροντιστήριο τι να δω: ολοι οι δρομοι ειναι γεματοι νερο και επιτελους να βρεχει ξανα στην πολη το βραδυ! Τοτε ενα μεγαλο χαμογελο φωτησε το προσωπο μου, εβαλα αμεσως την κουκουλα απο το φουτερ μου, δυνάμωσα τον ηχο στο mp3 player και βγηκα εξω να απολαυσω αυτον τον τελειο καιρο! Περπατωντας για το σπιτι καταλαβα οτι πια δεν ειμαι στεναχωριμενη αλλα ουτε και λυπημενη για αυτο που εγινε και οτι μαλλον ηταν λαθος απο την αρχη να κανω αυτη την απαγορευμενη σχεση. Τωρα που ξεπερασα ολα τα εμποδια μπορω ξανα να προχωρισω με κατι αληθινο που θα γεμίσει την ζωη μου ευτυχία.

Οταν εφτασα στο σπιτι εκατσα μπροστα στην μεγαλη οθονη του υπολογιστη γεματη ορεξη για επικοινωνια ομως οταν μπηκα μεσα στο Facebook κανενας δεν ηταν online απο τους φιλους μου. Ομως μετα θυμήθηκα οτι ειχα ξεχασει ανοιχτο το msn μου και μπηκα να δω αν καποιος ηταν online εκει. Τοτε λοιπον ειδα οτι ενα ατομο που συμπαθώ και αγαπω παρα πολυ ο Α. ηταν μεσα και αμεσως του μιλησα. Χαρικα παρα πολυ που μιλησαμε επειδη ειχαμε να μιλησουμε καιρο και μου απόδειξε οτι υπαρχουν ακομα ατομα που μπορεις να μιλησεις σοβαρα, να κανεις πλακα, (ακομα και να παντρευτεις :Ρ). Ηταν ενα πολυ ευχάριστο βραδυ για μενα ελπιζω και για εκεινον (αν και πρεπει να ξυπνησει νωρις για μαθημα).

Και αυτη η βραδια τελιωνει τωρα για εμενα που μολις πριν απο λιγη ωρα βγηκα στην βεραντα και τράβηξα μερικες φωτογραφιες με την Βροχη!

 

Εικονα απο το παραθυρο μου.

ο δρομος κατω απο το σπιτι μου. το νερο σχηματιζει καρδια!

ο δρομος γεματος νερα! αχ..

Καληνύχτα λοιπον πλασματα της νυχτας!

Sweet nightmares οπως λεει και ο φιλος μου ο Α.

Published in: on Ιανουαρίου 14, 2011 at 10:28 μμ  Σχολιάστε  
Tags: , ,

Μια τραυματική εμπειρία

Ηταν παρασκευη πρωι. Οπως καθε πρωι παω με την φιλη μου την Amy στο σχολειο. Τα παιδια ειχαν αποφασισει να κρατησουν το σχολειο κλειστο. Καθομουν με την Amy σε μια γωνια του σχολειου ακουγοντας μουσικη ωσπου ειπαμε να παμε μια βολτα κατω στο κεντρο. Και ετσι κατα τις 10:30 φυγαμε απο το σχολειο και καναμε την βολτα μας αλλα μετα θελαμε να παμε λιγο παραλιακα και ετσι πηγαμε στο Κουλε. Μετα απο λιγη ωρα που καθομασταν εκει ηρθαν και μας μιλησαν δυο αντρες, αγνωστης καταγωγης, στα αγγλικα. Τους απαντησαμε σε διαφορες ερωτησεις και μετα φυγαμε. Καθως φευγαμε ομως ενας αλλος αντρας με ποδηλατο μας αποκαλεσε με εναν απρεπη χαρακτηρισμο. Ολα αυτα δεν τα θεωρισαμε και τοσο σημαντικα ομως με αυτο που εγινε μετα τρομαξαμε παρα πολυ.

Πιο μετα λοιπον πηγαμε και κατσαμε στην πλατεια της Ξενίας και αμεσως μετα πηγαμε διπλα στο Vogue. Ενω καθομασταν αρκετη ωρα ρωτησα την Amy τι ωρα ειναι και μου απαντησε 12 παρα τεταρτο, πολυ νωρις για εμας για να επιστρεψουμε στο κεντρο, και εκεινη την στιγμη ειδα εναν ανδρα γυρω στα 30-40 να μας κοιταει περιεργα και ειπα στην Amy να φυγουμε αλλα μετα δεν τον βλεπαμε και ειπαμε να κατσουμε για λιγο ακομα. Απολαμβαναμε και οι δυο την θεα στο Μουσειο Φυσικης Ιστοριας που βρισκεται ακριβος απεναντι οταν γυρισα ξαφνικα να πω κατι στην Amy και ειδα τον παραξενο ανδρα να ερχεται απο πισω  της. Τρομαξα και φωναξα αμεσως. Αυτος πηγε να πιασει το χερι της Amy λεγοντας παραλογα πραγματα οτι θελει και καλα να μας δειξει ενα παιχνιδι. Αμεσως προσπαθησαμε να φυγουμε οταν ξαφνικα με αρπαξε απο το χερι και δεν με αφηνε να φυγω. Κρατουσε τοσο δυνατα το χερι μου που πονουσα. Του φωναζα συνεχεια  να αφησει αλλα αυτος δεν με αφηνε. Τοτε η Amy  καρφωσε τα νυχια της στο χερι του για να με αφησει. Μολις λοιπον δεν με κρατουσε αλλο αρχισαμε να τρεχουμε χωρις να κοιταμε πισω μας. Σε ολο το δρομο ετρεμα και κοιτουσα το χερι μου που ειχε γινει κατακοκκινο απο την δυναμη εκεινου του τρομαχτικου απαισιου ανδρα.

Αυτη η μερα ηταν η πιο τρομαχτικη μερα που εχω περασει ποτε στην ζωη μου. Δεν εχω πει τιποτα βεβαια στους γονεις μου επειδη δεν ξερω πως θα αντιδρασουν. Αυτο που ξερω ομως καλα ειναι οτι θα κανω πολυ καιρο για να ξαναπαω στο Vogue.

Το Μουσειο Φυσικης Ιστοριας

Published in: on Νοέμβριος 28, 2010 at 5:11 μμ  Σχολιάστε